Hoe mijn vakantie was

Normaal doen we het nooit maar dit jaar kwamen we op het idee om eens met de taxi naar Schiphol te gaan. De avond daarvoor boekten we de taxi die ons de volgende dag om 10:00 uur naar Schiphol zou brengen. Er vanuit gaande dat een taxi zich aan de toegestane snelheid houdt. Een reis van ons huis naar Schiphol zou toch niet op zaterdagochtend langer duren dan 30 minuten. Om 10:10 uur was de taxi er nog niet en we belden waar hij bleef. Na vijf minuten reed hij onze straat binnen. De rit ging, ondanks de vertraging, redelijk snel en bij aankomst op Schiphol konden we direct inchecken. Wat neem je mee op vakantie als je 14 dagen gaat verblijven in een bungalow met het strand op nog geen 5 meter van je voordeur? Je badkleding, een badlaken en wat makkelijke kleding. Dan nog de gebruikelijke kleding om in de avond te dragen. Wat makkelijke schoenen en natuurlijk je persoonlijke toilettasje.

Eigenlijk niet zo veel, maar toch hadden we ieder een koffer en nog wat handbagage. Normaal boeken we een vakantiehuisje waar je ook gebruik van internet hebt. Bij ons vakantieverblijf stond op de site dat we gebruik konden maken van internet mits we in de omgeving van de receptie zaten. Het vakantieparkje waar we heen gingen hadden we 20 jaar geleden bezocht. Een prachtige locatie met leuke bungalows aan het strand. We wisten nog precies waar we toen zaten en  zouden dit jaar hetzelfde huisje hebben op nog geen  50 meter  van de  receptie. Dus internet verzekerd. De laptop moest mee en werd nog snel in de handbagage gepropt. Het inchecken ging bijzonder snel. Koffer op de band, label erom en klaar. Op naar de douane. Op de borden stond dat alle laptops uit de handbagage moesten. Dus koffer open laptop eruit  en langs de scanner. De man achter de band opende mijn laptop keek naar het scherm en sloot hem weer. Wat een flauwekul even laptop open naar een leeg scherm kijken en weer als goed gekeurd meegeven. Het moet niet gekker worden met de veiligheidsmaatregelen. Wie kijkt er nu naar een leeg scherm.
De man achter mij overkwam hetzelfde en lachte ook met een gebaar van “nou wat heeft dat voor nut”?.

Op naar de body scan. Volg de instructie op de borden. Leg al uw sieraden, en metalen voorwerpen  in de rode bak. Goed sieraden heb ik niet alleen een horloge een broekriem met wat metaal erin en wat geld in mijn portemonnee. Dus alles in de rode bak gelegd. Loopt u maar door de scanpoort verzocht een dame met een guitige lach op haar gezicht in een strak uniform. Houdt u armen boven u en loop langzaam door de poort. Normaal hoor ik niets en zie ik alleen een groen lampje als teken van okay. Dit keer ging er een zwaailicht boven mijn poortje af. Een luid piepsignaal werd hoorbaar. En voor ik het wist stonden er drie dames die daarnet nog vriendelijk lachten met een verbeten gezicht mij aan te staren. Loopt u maar even terug door het poortje. En weer gingen de bel en het zwaailicht als een bezetene te keer. Nou ik ben wel wat gewend met controles dus ik opperde misschien zijn het mijn schoenen. Als ik naar Amerika vlieg moeten die ook altijd uit. Trekt u die maar uit en houd u ze maar in de opening van de poort. Geen zwaailichten en sirenes. Prima loopt u maar door. En daar begonnen weer alle sirenes en zwaailichten op volle toeren te draaien. Heel de rij achter mij moest wel denken dat ik iets bij me had wat niet door de beugel kon. Beveiligingspersoneel hield mij tegen en ik werd apart genomen. De dame die vriendelijk lachte verontschuldigde zich dat zij mij niet mocht fouilleren en droeg mij over aan haar mannelijke collega. hij vroeg mij netjes of hij mij mocht visiteren.

Bent u geopereerd? Heeft u metaal in uw lichaam? Alle vragen moest ik naar alle eerlijkheid met nee beantwoorden. Hij bukte en met verfijnde nauwkeurigheid voelde ik zijn handen vanaf mijn enkels langs mijn been omhoog gaan. OMG hij voelt echt alles zijn vingers voelde ik in mijn liezen en langs mijn middel voelde ik zijn handen over mijn borst gaan. Wowww wat zouden ze bij een gaybar jaloers op hem zijn om zo een mannelijk lichaam te mogen betasten. Ik zie de jongens die we destijds in een bar in Deventer tegen kwamen nog met jaloerse blikken kijken. Met een speelse lach hieven ze hun glas naar ons, niet wetende dat we per ongeluk in hun gaybar terecht waren gekomen. Loopt u nog een keer door het poortje en houd uw handen langs uw lichaam. En weer gingen alle toeters en bellen af.
Snel werd een handscanner gepakt en langs mijn jeans gehaald. Bij mijn rits ging hij piepen als teken dat daar iets van metaal zat. Draagt u daar sieraden. Hahahhaa het moet niet gekker worden. U wilt toch niet dat ik mijn piercings waaronder mijn Prins Albert hier  ter plekke verwijder vroeg ik gekscherend. Draagt u daar dan sieraden vroeg de man geschrokken. Nee natuurlijk niet anders had u die vast gevoeld. Goed loopt u nog een keer door het poortje. Pieeeeeppppppp flits flits flits  wacht u even tot alle lichten uitzijn en loopt u dan zo snel als u kunt door het poortje.

Ik vroeg aan de menigte die ongeduldig maar toch nerveus naar het schouwspel stonden te kijken om even naar achteren te gaan. Hoe snel moet ik lopen vroeg ik de beveiligingsbeambte. Zo snel mogelijk. Ik draaide mij om en vroeg de mensen om aan de kant te gaan. “heeft er een van u misschien een viltstift of een marker bij zich?” Een oudere man halverwege de rij stak zijn hand op en haalde een dikke viltstift te voorschijn. Blieft u deze?
Ik bedankte de man hartelijk en terwijl ik daar met half ontbloot bovenlichaam het woord START op de grond tekende om mijn aanloop van 15 meter aan te geven stond de beveiligingsbeambte al met opgeheven hand klaar. Mijn handen had ik op de grond gezet en ik voelde mijn kuiten vollopen . Mijn bovenbeen voelde als kabels aan. “Klaar voor de start” klonk het en hij bewoog zijn hand snel naar beneden. Met een vloeiende golf beweging richtte ik mijn bovenlichaam omhoog wetende dat mijn benen door de versnelling het verderr omhoog zou torsen. Binnen nog geen 4 seconde passeerde ik het poortje. De beveiligbeambte keek angstig omhoog maar het licht bleef uit. Even was het stil “u kunt doorlopen” sprak de man die alles in het werk had gesteld om aan de veiligheidseisen te voldoen. Een luid applaus volgde. Terwijl ik mijn schoenen aantrok, mijn broeksriem weer om mijn taille gespte zag ik hoe de mensenmassa die al de tijd met spanning hadden gewacht  voor de startstreep plaatsnam.

Goed, het laatste gedeelde van deze episode is wat fantasierijk geschreven maar wat wel waar is dat ik er snel doorheem moest lopen. Hoe ver gaan we in Nederland. Dan te bedenken dat ik ooit op een terugvlucht naar Nederland vanuit Italië een zakmes bij me droeg. Het lemmet was langer dan het gebruikelijke. De beveiligingsbeambte bekeek het mes. Ik moest toen uit de rij en met de man mee naar een kantoortje. Hele boekwerken met afbeeldingen werden uit de bibliotheek gehaald en mijn mes werd met veel afbeeldingen vergeleken. De man schudde zijn hoofd wees met zijn vinger naar het mes dat als verboden werd afgebeeld. Ik stond al klaar met een briefje van 50.000 lire. Hij knipte het mes dicht stopte het in mijn broekzak en zei “niet tijdens de vlucht gebruiken”. Nee, dan mijn wijlen buurvrouw waarbij tijdens een controle een plastic nagelvijltje werd gevonden. Het mensje was ver in de tachtig en werd op minderwaardige wijze  te schande gezet en kreeg een reprimande dat dit soort artikelen niet in handbagage mag worden meegenomen. Hoe beveiligen we Nederland? Mogen we waxinelichthouders nog vrij over straat dragen?

De vlucht naar Pisa ging voorspoedig. Zoals gewoonlijk worden nog steeds de veiligheidsmaatregelen in een ijltempo voorgedragen. Wat te doen als de druk in de cabine wegvalt en waar vinden we de zwemvesten. Heel de reis vliegen we over land maar het mocht eens voorkomen dat we opeens ergens in een stromend beekje belanden. Misschien ben ik te sceptisch, te realistisch of denk ik er niet eens aan dat dit soort dingen kunnen gebeuren.
Het liefst bestel ik op lange vluchten een dubbele whisky van het merk Jack Daniels. Lees wat kranten die ik normaliter nooit lees. Zit een beetje om me hen te kijken, hunker naar het vreselijke voedsel dat in stoomovens wordt  klaargemaakt.
Wat eten we vandaag ? Vandaag eten we niets want de vlucht duurt nog geen twee uur. Jammer, want het schouwspel tussen de smalle trollies waaruit de maaltijden worden geserveerd en het bedienend personeel vind ik altijd zo vermakelijk. De stewardessen - keurig verzorgd -  vragen steeds weer kip of vlees. Wat wilt u drinken witte wijn of rode wijn of  wat anders. En dan vraag ik altijd een Jack Daniels. Ik weet niet waarom maar dat is in de loop der jaren dat ik vlieg zo heerlijk standaard geworden. Ik doe het niet eens uit pure hufterigheid maar vind het zo’n prachtig spektakel .Dan moeten de stewardessen elkaar weer in het te smalle gangpad passeren omdat niemand Jack Daniels drinkt en het helemaal voorin het vliegtuig gaan halen. Dan de lucht van die gestoomde maaltijden. Of je nu kip of vlees openmaakt het ruikt allemaal eender. En dan het mooiste van alles het bestek. Een vorkje van plastic en een kartelmes van plastic. Vlijmscherp maar wel door de beveiliging gekomen. Nou het nagelvijltje van mijn wijlen buurvrouw was er karton bij. Goed vandaag geen eten aan boord maar ik zie toch echt een karretje aankomen.

Plotseling hoor ik een stem die vraagt “wat wilt u drinken?”. Nee, ik houd mij in en probeer met alle macht mijn vraag of dit de vlucht naar Los Angeles gaat  in te houden. Wetende dat ze op die vluchten wel Jack Daniels hebben. Dit is de vlucht naar Pisa en goed ik zal me inhouden. Koffie graag. Nu verwacht ik een kan met een kraantje. Maar nee hoor, dat is helemaal niet meer van deze tijd. Een kartonnen beker verschijnt uit het niets. Een langwerpig zakje wordt behoedzaam opengescheurd en tegelijkertijd met heetwater in de beker gegoten. Wat drink ik eigenlijk?  Koffie of heet water met de smaak van koffie.

Een belletje rinkelde en een icoontje van een veiligheidsgordeltje lichtte op. In het Nederlands werd vanuit de cockpit meegedeeld dat de landingprocedure werd ingezet en we binnen 15 minuten op luchthaven Pisa zouden landen. De temperaturen in Pisa werden nog even snel vermeld en tevens werd verzocht om de bekers koffie en ander afval bij de langslopende stewardess af te geven. De landing werd ingezet en met een interval van 20 seconden zakte het vliegtuig meer dan 250 meter uit het luchtruim. Wij zaten achter in het vliegtuig en eigenlijk is dat de meest saaie plaats om een landing mee te maken. Het liefst zit ik tijdens een vlucht voorin. Dit vanwege het feit dat je bij het opstijgen en landen echt waar voor je geld krijgt. Bij het stijgen geeft de lift-up je een heftiger gevoel en bij de landing is de lift-down heftiger. Eigenlijk om vliegen goed te beleven is de beste plaats net achter de ruitenwisser maar helaas die zijn vaak al ingenomen door de piloot en de co-piloot.

maar wordt vervolgd

En zo geschiede het dat ik na een prachtige wintersportvakantie op 21 januari 2011 opeens ruzie met de KPN kreeg. Het is niet te geloven wat die pissebedjes en kakkerlakken daar achter hun bureau zitten te doen. De service die de PTT destijds gaf was fenomenaal. Voor een dubbeltje kon je rustig ongestoord in een cel staan bellen. Nog heerlijk in de bakelieten hoorn lopen kwijlen als je eerste vriendinnetje aan je toevertrouwende dat zij de dag daarop haar uiterste best zou doen om samen de spreekbeurt te houden. De Telefooncel, dat metalen gevaarte voorzien van een ruimte niet groter dat 1 x 1 meter.
Daar waar je nooit het nummer kon vinden in die talloze boeken omdat Jan en Alleman zich tijdens hun nutteloze gesprekken de papieren drukwerken als notitieblokje gebruikte. Een ruimte die altijd hetzelfde rook. Een bedompte geur van natte regenjassen en honden die nadat zij hun behoefte hadden gedaan niet eens de moeite namen om poten door het gras te laten gaan. Ach toch zou ik die fragiliteit vast willen houden. het huisje, van de saaie rijkskleuren voorzien, met daarop groot geschreven in kapitalen letters geschreven TELEFOON. Daar kon niets mis meegaan.

CAR NA VAL

Zo al helemaal aan het carnaval gewend of is de stoet der dwergen samen met het feestgedruis al over de heuvels van het Land van maas en Waal vertrokken. Het leek wel, alsof het carnaval dit jaar eerder begon en ook eerder eindigde. Vreemd zul je denken want ik als westerling zou niet eens de intentie van het feest van de zuiderlingen kunnen beleven.
Goed daar heb je een punt. Een beleving van het carnaval. Een feest dat geheel door een godsdienst wordt voortgebracht. Een feest dat na een periode van 40 dagen vasten uitbarst tot een extravagante van de hoogste orde. Een zuipfestijn waarbij het alcoholpromillage menig feestganger tot een zielige vertoning maakt. Kruipend over de vloer zoekend naar kledij, die tijdens de feestelijk orgie, in het wilde weg zijn achtergelaten. De geur van verschaalt bier houdt de enkeling nog wakker. We nemen nog maar een slok om de treurnis van die dag daarvoor maar te vergeten. Een verkeersleider na een val van een praalwagen overreden en daarbij overleden. Een persoon, al dan niet in dronken toestand, valt bij het aanschouwen van de stoet der zotten over het balkon 2 hoog naar beneden. In Brazilië dood een hoogspanningskabel 23 feestende mensen op hun praalwagen. Toch een vreemd woord car-na-val.

Je moet je TomTom niet altijd geloven!!!

LEIDEN - Een 44-jarige man uit Oegstgeest is in Leiden ernstig gewond geraakt nadat hij dwars door de muur van een parkeergarage aan de Middelstegracht reed.

De auto stortte vervolgens van de derde verdieping van het bouwwerk naar beneden en kwam op zijn kop op de straat terecht.
Dit meldde de politie vrijdag. De automobilist zat bekneld en moest door de brandweer worden bevrijd.
Hij is met nog onbekend letsel naar het Leids Universitair Medisch Centrum gebracht. De man reed rond 13.00 uur achteruit door de parkeergarage en ging daarbij dwars door een muur. De toedracht van het ongeval is nog niet bekend.
Zijn vrouw stond beneden op hem te wachten.

_______________________________________________________________________________________________________________

Chocomel en marmer zijn geen vrienden

Hoi Kees,

Even een vraagje hoe is het bij je nieuwe opdracht?
We missen je.

kusje

> Date: Tue, 21 Mar 2006 20:37:08 +0100
> From:
> Subject:
> To:
>
Wowwww, eindelijk iemand die mij bij de juiste naam noemt. Wat dat betreft ben jij ook geen steek veranderd en houden zo!!!!
Want niets is er mooier om in tijden waarin geen sneeuw valt jezelf te blijven. Prijs jezelf gelukkig met de collega's die de sfeer
maken maar voorkom dat het een grafstemming wordt want ergernis stapelt zich sneller op dan dat het zich afbreekt.
Natuurlijk was ik er vanuit gegaan dat het bij jullie nog steeds hectisch is en dat jullie het druk hebben maar zorg er voor dat die
drukte beheersbaar blijft en loop jezelf niet voorbij. Het zou zonde zijn als jij je ontkiemende lente sproetjes door het toedoen van
het jachtige leven verliest.

Wie moet dan de scepter over het koninkrijk zwaaien. Okay ik zie je liever met iets anders
zwaaien maar ala het Carnaval is helaas al weer voorbij. En de kooi van the Trojan Horse waarin onze Annelieske zo mooi die bal
in haar mond bewoog is momenteel wegens verbouwing van de darkroom ook niet meer in gebruik.
Dus we houden het maar bij de scepter.

Overigens dat hectische mis ik wel hoor daar ben ik eerlijk in. Op het kantoor waar ik nu werkzaam ben, heb ik maar een keer
iemand echt horen lachen en diegene die lachte was ikzelf. Maar dat kwam omdat ik met een kop chocolademelk een flinke val op de marmeren trap maakte. In zo’n geval verwacht je dat mensen uit alle kamers komen hollen om je een helpende hand te reiken al dan niet besmeurd met een kleverig goedje dat chocolade heet, maar niets hoor.
Uiteraard ga je (althans zo ben ik) na zo’n incident de situatie op je gemak analyseren.
Wat was de reden waarom niemand te hulp kwam? Deel ik folders uit voor the Trojan (onze "nachtclub" waar ik de scepter zwaai) met daarbij en lokkertje in de vorm van een gratis consumptie? Nee!!
Zette ik mijn voeten wel op de juiste trede? Ja !!
Was het niet toevallig vrijdag de dertiende terwijl de kalender toch in het cijfer 12 opperde op de kalender waarboven met letters in formaat arial punt 35, in het arabisch geschreven, toch de cijfers van het jaar tussen de jaren 2005 en 2007 zichtbaar was.
Was het de schuld van die Keizer augustus die door toedoen van zijn Narcistisch gedrag het jaar langer maakte en daarmee
de gehele geschiedenis na zijn overlijden met een extra maand opzadelde. Waarom hielden we niet na de ondergang van het Romeinse rijk de Chinese jaartelling aan zodat dit vreselijke incident op die bewuste dag in het jaar van de hond wel degelijk als vrijdag de 13e aanvoelde.

Okay ik was nog bij kennis want tijdens mijn val trachtte ik, de uit mijn mok omhoog geschoten chocolade nog op te vangen en maakte daarbij met één knie leunende op de trede en steunend op mijn linkerarm met mijn rechterhand een snelle acrobatische bewegingen om de fontein van hete lekkernij op te vangen. Niet uit kostenoverweging want geloof me die mok chocolade koste me niets maar mijn verwoede pogingen mochten niet leiden tot het gewenste resultaat en werd daarbij nog eens overschaduwd door het ziekelijke verlangen naar dat brullende koffiezet apparaat bij jullie dat in de ochtend door een horde gillend vrouwelijk schoon werd belaagd waarbij toch
duidelijk te kennen was gegeven dat ik wel degelijk door een tram was geraakt.

Te vergeefs, in mijn poging om de schade te beperken ontstond een spagaat waarbij ik al scanderend met woorden die ik in mijn jeugd op schuttingen had zien staan mijn lichaam naar een ongekende positie bracht waarbij mijn scheenbeen door de reflectie en lenigheid van een jonge God het marmer onder zich voorbij voelde gaan. Onder het bruuske geweld van de zwaartekracht belande ik met één achte deel
van de choco nog in mijn mok, aan de onderste trede van de trap. Tering, dacht ik daar gaat mijn nette kostuum dat ik sinds dien draag.

Geen mens durfde zijn hoofd om de hoek te steken want Sodom en Gormorra waren door mij aangeroepen. Het werd even stil, heel stil waarna de druppels van chocolade, die zich meester hadden gemaakt van het plafond, na een ontmoeting met het kalk zich schaamteloos en geheel ontdaan van hun intense warmte, lieten vallen om zich vervolgens in honderden kleine spetters over de vloer van de hal te verdelen als wraak dat het spel van de liefde met het plafond dat zo kortstondig was geweest en zij deze door toedoen van een
slechte hechting moesten staken.

Een liefkozing die vandaag de dag nog alleen nog hemelkijkers kan worden waargenomen. Okay dacht ik als niemand mij gehoord heeft dan maar zoeken naar een dweil om de chaos die ik tijdens mijn val teweeg had gebracht op te ruimen.

Al zoekende, naar een doekje waarbij het absorberend vermogen hoger is dan de altijd nog grijs uitziende bleke lap met blauw gezoomde bies, trof ik tot mijn verbazing een geel doekje aan, dat wel eens tussen de oude vertrouwde Loeki Leeuw over het beeldbuis flitste en waarvan de cohesie en adhesie volgens de kenners in volkomen balans is zodat dit eenvoudig uitziende doekje het predikaat 1000 dingen doekje mag dragen, althans de verpakking gaf dat toch wel degelijk aan.

Nou ik weet niet wie dat ooit heeft getest maar bedenk je voordat je zo’n gebruikt duizend dingen doekje aanraakt je handen met coustic soda mag wassen en daarna gedurende 3 maanden je handen met uierzalf mag insmeren. Het doekje rookt naar bloemwater waarvan de bloemen al een maand onaangeroerd in de vaas hadden gestaan. Het rook tevens naar de vuile strepen van de glazuurlaag in de toiletpot.
Het rook naar de gootsteen waar de slechtziende waterspin met zijn achtpoten al smekend aan zijn vijanden die 1000 poten of minder tellen de weg vraagt naar een druppel vocht om alvorens zijn zoektocht naar het riool voort te zetten zich daar het ongans aan zuipt.

Ik stond voor de keuze of ik pak het doekje, zonder het te occuperen, of ik zoek verder naar ander reddingsmateriaal om de marmeren trap van het chocolade goedje te ontdoen. Met haastige passen trachtte ik een weg te vinden waarin mijn voetsporen de situatie niet erger zouden maken. Het liefst had ik mijn spitse aangetrokken om mij een weg door die drab te banen. Wetende dat ik geen tijd te verliezen had en het voorbeeld van de witte tornado van de televisie moest volgen spoedde ik mij naar de bovenste treden om deze van het goedje te ontdoen om vervolgens linea recta via de leuning naar de gootsteen te glijden om de inmiddels klevende vloeistof door de gootsteen te spoelen. Na enkele malen de trap op te zijn gehold waarbij de afstand van gootsteen naar vuile trede gelukkig steeds korter werd kwam
mijn redding nabij.

Een goed uitziende vrouw van middelbare leeftijd, die door het toedoen van de huidige technologie op het gebied van dermatologische producten zoals ochtend- en avondcrèmes, nog net een lach probeerde op te wekken zonder daarbij haar eerste waslaag aan te tasten wees zij mij die doek waarnaar ik hunkerend had uitgezien. Daar hing hij, net eender als de oude vertrouwde grijze doek die door mijn moeder in de jaren 60 onder het gezang van Boudewijn de Groot in een emmer met soda werd uitgekookt nadat zij het portiek waarin urinerende jongelui zich vervolgens onder luid krakeel uit de voeten hadden gemaakt, wetende dat een draai om hun oren van mijn moeder
fatale gevolgen kon hebben voor de gehoorgang, om zich vervolgens de week daarna weer schuldig te maken aan het balorig gedrag waarbij het penetrante vocht weer in de hoek van het portiek werd gedeponeerd.

Goed ik geef het toe mannen kunnen niet zoeken en pakken in noodsituaties datgene wat hun voor ogen komt casu qou hetgeen ze denken nodig te hebben om hun rotzooi op te ruimen. En zo werd ook het 1000 dingen doekje gebruikt voor om de marmeren trap te redden. Wetende dat ik tijdens mijn val enkele woorden had gebruikt die ik in mijn jeugd op schuttingen had gezien maar waarvan ik toen de betekenis niet wist en door het nette publiek angstig werden verzwegen verbaasde het mij dat mijn collega’s alleen opmerkte dat ik
langer weg was geweest dan gebruikelijk wordt geacht voor het halen van een kopje koffie.

Een normaal iemand verontschuldigd zich en geeft uitleg maar …….. deze leiperd pakt de leuning nog eens beet lacht breed en laat zich nog eens heerlijk naar beneden glijden op weg naar de suikerpot omdat hij een grafhekel heeft aan zoetjes in zijn chocomel.

First Freedom that Caffee.

En zo gaat het drukke leven daar maar door. Soms heb ik het zo druk dat ik niet eens een mailtje kan versturen omdat gewoon de tijd ontbreekt. Maar zo te horen hebben jullie het onwijs naar jullie zin gehad in het van de land waar gemutlichheid hoogtij viert.
Jammer dat jullie niet heel de tijd hebben kunnen skieen maar zo te lezen is het vooral sneeuwpret geweest waarbij de pret zich op de tafel in de bar voortzette. Maar gelukkig komt de zon weer door en worden de dagen langer. Voor je het weet zijn de nachten weer zwoel en wordt er weer tot diep in de nacht geleefd omdat de hitte om de nachtrust te vatten zonder ventilator ondraaglijk is.

Zorg ervoor dat je de herinneringen aan je prachtige vakantie blijven en herinner je alleen de leuke dingen die zich daarin hebben afgespeeld. De vreselijke heen en terugtocht vergeet je snel. Het is netzo als bij mensen. Bij sommige gezichten weet je na jaren nog de
naam te plaatsen. Bij sommige is het gezicht al weg voordat je afscheid neemt. Ze noemen dat gezichtverlies. Maar Marieke hoe heet die lul met> vingers ook al weer?

Groetjes en we zien elkaar de 13e

Voor die tijd regelen we wel wat met eten.

Met hoeveel gaan we desnoods eten jullie hier bij mij een pizza

kus Kees