Ik had je beloofd om wat nummers van Marillion te sturen. Vraag me niet waarom de muziek van deze band mij zo in het bijzonder aanspreekt. Zijn het de poëtische teksten of de explosieve overgang van tekst naar muziek.

Korte geschiedenis:

De Britse band richtte zich in 1972 op en koos voor de naam The Silmarillion.
De Silmarillion Een bedenksel van J.R.R. Tolkien. Het werd in 1977, vier jaar na zijn dood, gecompileerd en uitgegeven door zijn zoon Christofer Tolkien. Bekende Boeken zijn in de ban van de Ring en De Silmarillion en De Hobbit. Om geen last met de nabestaande van Tokien te krijgen veranderde de band de naam in Marllion.
Waarom de band voor die naam koos is mij niet helemaal duidelijk.
Maar als we de ontwerpen van de hoezen beter bekijken zien we een overeenkomst met het surrealisme het absurdisme vermengd met poëzie.

En zo is het ontstaan dat de muziek en de teksten mij aanspraken.

1 ) Het eerste nummer is When I meet God.

Misschien om in de inleiding van het Thema Marillion aan te geven dat Marillion niet alleen bekend is van Kaylaigh maar teksten nummers heeft geschreven waarbij men even stil kan staan.
Ik heb het eerste nummer gesplitst zodat de luisteraar aan de melancholieke klanken kan wennen.


2) Het nummer Jigsaw:

Het nummer Jigsaw spreekt voor zich. Waarin hij zingt dat we  stukjes van de puzzel zijn, uitgelijnd op de rand van de puzzel, verwikkeld  door een ontbrekend stukje. Teksten als "Wij zijn Renaissance kinderen toen onder de brug der zuchten, Visioenen achtervolgen de rimpelingen van een trevi maan". Teksten waarbij je de droefenis aanvoelt niet wetende dat die puzzel van het leven niit afkomt.


3) Het nummer The Fruit of the wild Rose

Dit nummer is in tegenstelling tot vele nummers niet bedoeld als poëzie. Hij bezinkt daarin een bloem maar vertolkt dat door haar te zien als iets levens. Iets dat hij wil blijven herinneren, maar die herinnering niet vast kan houden. Het eind is iets te lang maar mag zeker niet ontbreken om de de intensie van dit nummer aan te geven.


4) Het nummer Beautifull

Dit nummer hoeft weinig uitleg en is een bedoeld om aan te geven hoe mensen dingen zien. Veroordelen en oordelen over andere. Dit nummer geeft duidelijk een hint naar hen die denken dat door huidskleur, ras of geloof er niet bij horen. Een handreiking aan allen met een minderwaardigheidscomplex.
Sta op en laat zien wie je bent. Niets is erger dan te blijven zitten in de waan dat andere je niet mogen.
Kortom een nummer waar je gedachten even wegdwalen aan hen die in deze wereld minder bedeeld zijn.


5) Het Nummer Childhood’s End

Dit is misschien wel een van bekendste nummers van Marillion. Ook vol ongeloof en verdwaalt in zijn herinnering. De herinnering naar het kind zijn verwoest.


6)  Het nummer Cliché:

Dit nummer is voor mij een heel speciaal nummer. Jankende tonen in het ritme van de drum.
In het intermezzo is voor de nabestaande tijd voor een overdenking. Hoe ik in het leven stond.
De tekst is opzicht niet zo heel spannend maar er zit een groot gedeelte van mijn leven in.
  “ I`ve got a reputation of being a man with a gift of words, a romantic poetic type or so they say. But I find it hard to express the way I feel about you without getting involved with the old cliches.”
Het mooiste cliché is immers “Ik hou van je”!!


7) Het laatste nummer is het nummer waarmee we begonnen When I meet God.

Dit nummer is een mooie afsluiting waarin Marillion rustig met een overpeinzing zich afvraagt wat het zal zijn om God te ontmoeten. Aan het slot hoor je op gepaste wijze de radioberichten van de nieuwszender uit zowel de Arabische en van de BBC. De oplettende luisteraar hoort aan de wijze waarop de muziek eindigt dat het geen vrolijke mededelingen zijn.

Groet Kees